Mijn patiënte mevrouw Heersma (gefingeerde naam) heeft onlangs een huttentocht gemaakt in Oostenrijk. Dat was een bijzondere gebeurtenis want mevrouw Heersma lijdt aan botontkalking oftewel osteoporose. Mevrouw Heersma is 62 jaar en nog steeds werkzaam als secretaresse. Ze houdt van haar werk, ze wil niet stoppen. Haar grootste hobby is wandelen. Ze doet aan bergwandelen en aan Nordic walking. Een jaar of 5 geleden kreeg ze echter last van ernstige pijnen in haar rug. De pijnen waren zo hevig dat de huisarts haar liet onderzoeken op borstkanker. Hij was bang voor uitzaaiingen naar de rug. In iedere geval wilde hij dat uitsluiten. Gelukkig bleek het geen uitgezaaide borstkanker te zijn. Maar het was botontkalking waar ze zulke hevige pijnen van kreeg.

Ik zeg “gelukkig” omdat borstkanker een levensbedreigende ziekte kan zijn. Echter, we kunnen de ziektelast van botontkalking vergelijken met ziekten als borstkanker, dikke-darmkanker en hartfalen. Want de negatieve invloed van botontkalking op de levenskwaliteit is heel groot. Botontkalking leidt namelijk vaak tot ernstige chronische pijnen, verlies van zelfstandigheid en sociaal isolement. Daardoor ontstaat vaak angst voor de toekomst en verlies van zelfvertrouwen

Hoe was de botontkalking bij mevrouw Heersma nu ontstaan? Bot is levend weefsel. We bouwen tijdens ons leven voortdurend bot op. Tegelijkertijd wordt bot ook voortdurend weer afgebroken. Voor ons 30-ste levensjaar is de opbouw groter dan de afbraak. Hierdoor worden onze botten steviger. Na ons 35-ste wordt de afbraak geleidelijk aan steeds groter dan de opbouw. Hierdoor worden onze botten steeds minder stevig. Toch krijgen we niet allemaal de aandoening botontkalking.

Hoe kan dat? Overigens moet ik hier wel de kanttekening maken dat ontzettend veel mensen last krijgen van botontkalking. We schatten dat ongeveer 800.000 mensen in Nederland lijden aan botontkalking. 80% van hen weet dat echter niet! Het is bij hen niet gediagnosticeerd. Uit onderzoek blijkt dat diagnose: “u heeft osteoporose” vaak pas gesteld wordt, als iemand iets breekt. Tegelijkertijd wordt 80% van de 55 plussers die met een breuk in het ziekenhuis komen, niet wordt onderzocht op botontkalking.

Maar wanneer loop je nu een verhoogd risico op botontkalking? Er zijn veel factoren die een rol kunnen spelen. Enkele zijn deze: een (te) laag lichaamsgewicht, weinig bewegen, medicijngebruik, bijvoorbeeld prdnison of prednison-achtige stoffen. Verder: onvoldoende inname van calcium en vitamine D en voor vrouwen een vroege overgang.

Wat was er nu bij mevrouw Heersma aan de hand? Zij had een vrij laag lichaamsgewicht. Nu is te dik ook niet gezond, maar als het lichaamsgewicht te laag wordt, vormt dat een risico voor botontkalking. Ik hoor het u al zeggen: “het is ook nooit goed of het deugt niet”. Inderdaad, het is lastig. Eigenlijk is het bij alles zo dat de gulden middenweg het beste is. Dus: niet te dik, maar ook niet te dun.

Mevrouw Heersma’s huisarts bestreed haar botontkalking met behulp van medicijnen. Het probleem is echter dat we alleen verder kwaliteitsverlies van het bot tegen kunnen gaan met medicijnen. We kunnen er op dit moment het proces alleen remmen. Wat er verloren is gegaan aan bot is erg moeilijk tot onmogelijk opnieuw op te bouwen. Wat we ook weten, is dat bewegen erg goed is voor de botopbouw. Elke vorm van bewegen waarbij het lichaam met zijn eigen gewicht wordt belast is zinvol. Zoals het wandelen van mevrouw Heersma. Maar ook activiteiten als tuinieren, joggen, tennissen, (rol-)schaatsen en dansen. Roeien en fietsen zijn wat minder effectief en zwemmen helemaal niet. Omdat het lichaam dan minder of niet met zijn eigen gewicht wordt belast. Bij zwemmen wordt het lichaam gedragen door het water. Dat wil niet zeggen dat zwemmen slecht is. Helemaal niet. Zwemmen maakt bijvoorbeeld spieren en gewrichten los, zeker zwemmen in warm water.

Mevrouw Heersma ging op advies van haar huisarts iets aan de bestrijding van de vreselijke pijnen doen. Hij raadde haar iets aan waar ze niet suf van zou worden en waarbij ze op korte termijn weer aan het wandelen zou zijn: acupunctuur. Steeds meer huisartsen en medisch specialisten verwijzen patiënten met allerlei chronische pijnklachten naar een arts-acupuncturist. Velen van hen weten voortaan dat de werking van acupunctuur ook op westerse wetenschappelijke wijze is aangetoond. Inmiddels is namelijk bekend dat acupunctuur de aanmaak van allerlei lichaameigen pijnstillers en ontstekingsremmers stimuleert.

Na 10 behandelingen wandelde mevrouw Heersma weer zonder pijn. Na nog enkele behandelingen, kon ze de huttentocht aan. Dat is heel goed om verdere botontkalking tegen te gaan. Zo versterkt het een het ander. Door weer pijnloos te kunnen bewegen, brak mevrouw Heersma uit de vicieuze circel: door minder bewegen, gaat de botmassa achteruit, waardoor je weer minder goed kunt bewegen enzovoort enzovoort.

Terug

Brochure aanvragen

Afspraak maken

Bellen of mailen